با دعا کردن به تنهایی، نتیجه ای نگرفتیم و وارد این جمع شدیم، ولی نکته حائز اهمیت این است که بدانیم این جمع، یک سری قوانین، حرمتها، اصول و قواعدی دارد که قرار گرفتن در آن، می تواند ما را در مسیر استجابت دعا قرار دهد.

موضوع کارگاه آموزشی: تفسیر دعای پایانی

استاد: جناب آقای مفتون

تاریخ: چهارشنبه 1404/11/8

خدا را شاکریم به خاطر این روزها. آئین رهایی سه مسافر عزیز، مسافر یوسف، مسافر مجید و مسافرمحسن را تبریک می گویم به همه جلسه، به همه خدمتگزاران قدیم تا به امروز که در اثر خدمت و تلاش آنها این تشکیلات ماندگار شده و نتیجه اش را امروز می بینیم.

همیشه در پایان همه جلسات دعا خوانده می شود. دعا به معنای دعوت است. ولی هر دعوتی اجابت نمی شود، خیلی ها دعا را ابزاری برای رفع مشکلاتشان می دانند و در مواقع بحرانی دعا می کنند، در صورتی که دعا مثل لاستیک زاپاس نیست، بلکه فرمان ماشین است که ما را هدایت می کند. دعا باید با خلوص باشد.

در تفکر درمان، دعا چیزی نیست که ما به میل خود آن را بالا پایین کنیم. دعا یک معامله منفعت طلبانه نیست. دعا فلسفه دارد و باید فلسفه اش را بدانیم، به این دلیل گفته می شود: «خداوندا! ما در پی هم روان شده ایم،»

استفاده از ضمیر «ما»، برای این است که بدانیم فقط با در کنار هم بودن می توانیم به اجابت دعا برسیم، چه بسا یک نفر با اخلاص می تواند اجابت دعا را برای کل جمع به همراه بیاورد. با دعا کردن به تنهایی، نتیجه ای نگرفتیم و وارد این جمع شدیم، ولی نکته حائز اهمیت این است که بدانیم این جمع، یک سری قوانین، حرمتها، اصول و قواعدی دارد که قرار گرفتن در آن، می تواند ما را در مسیر استجابت دعا قرار دهد. تقاضا از ماست ولی استجابت از خداست. آن که دعا را اجابت می کند، بیهوده حاجت کسی را برآورده نمی کند. باید در مسیر درست تلاش کنیم، حرکت در صراط مستقیم داشته باشیم و بهترین حالت آن رسیدن به تصفیه، تسویه و تزکیه است. اگر به خلوص رسیدیم، مطمئناً دعا استجابت خواهد شد.

«تا بدانیم آنچه نمی دانیم»؛ همه ما ادعای دانستن همه چیز را داشتیم. به خصوص همه در مقابل اعتیاد خود را همه چیز دان می دانستیم، ولی با شرکت در جلسه شناخت اعتیاد متوجه شدیم هیچ چیز راجع به اعتیاد نمی دانیم. ما آمدیم اینها را بدانیم. آمدیم بدن و زبان بدنمان را بشناسیم.

«از هستی و نیستی»؛ هستی هر آن چیزی است که وجود دارد و ما می بینیم و نیستی هر آن چیزی است که وجود دارد ولی ما نمی بینیم. چیزهایی مثل انسانیت، معرفت، مرام و… هست ولی ما نمی بینیم. ظلم کردن به زن و فرزند و خانواده، خرد و تحقیر شدن آنها در اثر اعمال ما هست ولی ما آن را نمی بینیم. ما آمدیم اینها را ببینیم. شاید بتوان گفت گرفتن حال خوب زن و فرزند از آنها، بزرگترین سرقتی است که یک نفر در حق خانواده خود انجام می دهد و آن را نمی بیند.

خداوندا

وقتی مخاطب خداوند است، یعنی باور داریم که خداوند هست، گفتن خدایا با باور داشتن به خدا متفاوت است.

«تاریکیها را تجربه نموده ایم»؛ دروغ گویی، پنهانکاری، کینه، نفرت، حسادت، مصرف مواد و کلیه ضدارزشی ها یعنی بودن در تاریکی و ظلمت؛ اینکه بیان می کنیم تاریکیها را تجربه کرده ایم، یعنی ما فهمیده ایم در تاریکی هستیم، در غیر این صورت اگر سالها بیاییم و برویم هیچ تغییری نمی کنیم و همچنان رفتارهای گذشته مثل اهمیت ندادن به خانواده، شکنجه روحی آنها و… را تکرار می کنیم.

«ما را با روشناییها آشنا کن»؛

این قسمت از دعا به ما می آموزد از خداوند پول و ثروت و مقام و… نخواهیم، دید باز بخواهیم تا روشناییها را ببینیم. آموزش در مقوله اعتیاد، بسیار پراهمیت است، زیرا روشنایی را به ما القا می کند، ولی کسی که سدی جلوی خود ساخته فکر می کند بودن در این حوزه ای که هست خوب است و نمی خواهد ببیند.

«تا به فرمان عقل نزدیک شویم»؛

عقل طبق داده های رسیده به آن، برنامه ریزی می کند. این داده ها می تواند برآمده از نفس اماره باشد یا نفس مطمئنه؛ نزدیک شدن به فرمان عقل، یعنی عبور از نفس اماره و رسیدن به نفس مطمئنه و این یعنی بروز هر فعل و عملی از من، به کسی ضرر نزند. چطور به نفس مطمئنه می رسیم؟ آموزشها القایی است که در وجود شخص باید احیا شود که اگر بشود، به آن می رسد و اگر نشد حرکتی اتفاق نخواهد افتاد.

«و به مکانی برسیم که از آنجا انشعاب یافته ایم»

مکانی که از آنجا انشعاب یافته ایم جایی است که خداوند در کلام اله می فرماید: «نفخت فیه من روحی»؛ من از روح خود در شما دمیدم، با آمدن به این دنیا به مرور با منیت ها، خواسته ها و… خود را از مکانی که به وجود آمدیم، دور ساختیم و زمانی دوباره به آن مکانی که از آنجا انشعاب یافته ایم برمی گردیم که به خلوص، زلالی و پاکی برسیم. البته هر کسی به اندازه توان خودش می تواند به آن برسد و آنجاست که خداوند ولی ما می شود. «الله ولی الذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الی النور»اگر اینها را فهمیدیم دعا را فهمیدیم ولی اگر مواضع خود را داشته باشیم مطمئن باشیم دعایی که هر جلسه خوانده می شود را نفهمیدیم.

حال با خود فکر کنیم آیا خواسته ما از خداوند این بوده که تاریکیها را تجربه کردیم مسیر روشنایی را برای ما هموار کند؟! تمام تلاش تفکر سروج و خدمتگزاران و سرلژیونها در اختیار ما گذاشتن تجربیاتشان است بدون هیچ چشمداشتی تا بفهمیم در تاریکی بودیم و باید از آن بیرون بیاییم. چون خودشان از این ورطه عبور کردند حال کسی که دور بزند و آن را زرنگی بداند و همچنان با خود عقده و حسد و کینه را حمل کند چطور انتظار استجابت دعا دارد؟!

امروز از این بُعد نگاه کنیم که همه ما به تنهایی نتوانستیم پس جمع شدیم تا با هم، برای همدیگر دعا کنیم و اینگونه حس مالکیت و منیت از ما دور شده و به استجابت دعا می رسیم.

دوستانی که در این زمینه مشارکت نمودند:

مسافران: علیرضا2- اسماعیل

همسفران: ابراهیمی- مکری-