حس و نیرو باید تبدیل شود و در مسیر ارزشها قرار گیرد، اینجاست که اهمیت ارزش قائل شدن برای سلامتی خود، پدیدار می شود. همانطور که زمانی، نیرویی درونی ما را اسیر مصرف مواد کرده بود اکنون نیز باید نیرویی در جهت سلامتی ما شکل بگیرد و هر کسی می‌تواند این کار را انجام دهد و به خودش کمک کند.

موضوع کارگاه آموزشی مسافران: جهانبینی( حس)

استاد: جناب آقای مفتون

تاریخ: شنبه ۱۴۰۴/۹/۲۹

ابتدا تولد پنج سالگی مسافر علیرضا و همسفر سید محسنی را خدمت خودشان و کل جلسه تبریک عرض می‌کنم.

جهان بینی یعنی؛ نوع نگاه ما به جهان درون و بیرون خود.

نوع جهانبینی در هر کسی متفاوت است و برای همین یک نفر با ویژگی های مشخص از دید افراد مختلف، متفاوت دیده می شود، چون نگاه هر فرد به دیگری بازتاب درون خود اوست.

در جزوه جهان‌بینی آمده است؛ حس، اولین نقطه به کارگیری قوه عقل و حس در یک کلام نیرو است و این نیرو حتی بر عقل اثر می‌گذارد و باعث حرکت آن می‌شود.

بین آهنربا و اجسام هم جنس خود کشش و نیرویی ایجاد می‌شود که باعث می شود آن را جذب ‌کند، اما چون بین آهن و پلاستیک سنخیتی وجود ندارد، آن را جذب نمی‌کند، بنابراین وقتی دروغ می‌گوییم در درون ما باید آنقدر دروغ وجود داشته باشد که عامل بیرونی آن را فعال کند، این همان حس یا کشش درونی است.

حس نیرویی است که باعث جذب یا دفع می‌شود. به همین دلیل اگر کسی برای درمان اینجا آمده‌ باشد و خواست درمان در او وجود داشته باشد، آنچه به او آموزش داده می‌شود را می‌پذیرد، و آن نیرو در صور پنهان او شکل می گیرد و باعث حرکت او در مسیر درمان می شود و این مسیر را به سلامت طی می کند. با همان پایی که برای تهیه مواد می‌رفته، برای درمان خود اقدام می‌کند، زیرا درمانگر خود فرد است و منتظر ناجی نیست و مدد الهی کمک می‌کند تا از خواسته‌های نفس اماره ترس، کینه، قضاوت و…عبور کند. ولی اگر فقط آمده باشد تا ببیند اینجا چه خبر است، نیروی درمان در او فعال نمی‌شود و جذب نخواهد شد.

نیرو یا همان حس از بین نمی رود و اگر در مسیر درمان درست حرکت نکنیم، در جهت عکس عمل می‌کند؛ درمان نشدن، رنجش از دیگران یا ناراحتی از حرف کسی در جلسه نتیجه همان نیرویی است که به جای مسیر مثبت در مسیر منفی جریان یافته است.

دلیل اینکه گاهی با وجود در مسیر درمان بودن، لغزش می کنیم و می گوییم یک بار مصرف مواد، اشکالی ندارد، این است که هنوز بین ما و مواد اعتیادآور کشش و جذب وجود دارد، یعنی هنوز جهت نیرو و حس ما تغییر نکرده است، فقط به خاطر خانواده یا دلایل دیگر خود را وادار به آمدن رفتن کرده‌ایم که باعث ایمان سوزی می‌شود.

حس و نیرو باید تبدیل شود و در مسیر ارزشها قرار گیرد، اینجاست که اهمیت ارزش قائل شدن برای سلامتی خود، پدیدار می شود. همانطور که زمانی، نیرویی درونی ما را اسیر مصرف مواد کرده بود اکنون نیز باید نیرویی در جهت سلامتی ما شکل بگیرد و هر کسی می‌تواند این کار را انجام دهد و به خودش کمک کند، هر چقدر نقش بازی کنیم و بخواهیم به دیگران ثابت کنیم، چه کسی هستیم، در مسیر درمان که یک مسیر الهی است، پیشرفت نخواهیم کرد. اگر در مسیر سلامت باشیم کائنات نیز تمام تلاش خود را می‌کند تا این سلامت را برای ما برقرار سازند.

وقتی از کم شدن میزان دارو می‌ترسیم، یک نیرویی در درون ما تولید می‌شود که این نیرو ما را به سمت مصرف بیشتر سوق می‌دهد و خود به خود ماهیت شربت از دارو خارج شده و به سمت ماده اعتیاد آور می‌رود، زیرا فرد به جای توجه به نیاز بدنش، فرمان نفس اماره خود را گوش می‌دهد و نیرویی در او ایجاد می‌شود که فکر می‌کند مصرف مواد می‌تواند مشکلش را حل کند.

آموزش‌ها، تکالیف، اجرای فرمان‌های جلسه، حرف گوش کردن و… برای این است که آرام آرام نیروی درون ما به سمت ارزش‌ها حرکت کند و در جهت سلامت خود قدم برداریم و تصفیه، تسویه و تزکیه درونمان به وجود بیاید. درون انسان پاک است، چون خداوند از روح خود در انسان دمیده، اما انسان در اثر کسب صفات، نیروی درونش تغییر یافته، باید خاکستر درون خود را کنار بگذاریم و نیروی درون خود را تغییر دهیم، نیرویی که خود را به شکل حس نشان می‌دهد و ما را به این نقطه رسانده است.

خود را بسنجیم که چه نیرویی باعث آمدن و رفتن ما به جلسات می‌شود، آیا نیروی اهمیت به سلامت خود هست یا نه؟!

دوستانی که در این زمینه مشارکت نمودند:

مسافران: احسان_ یوسف_ اصغر_ مصطفی_ علیرضا ۱_ مجید_ شهاب