زمانی می‌توانیم به خوشبختی واقعی برسیم که بتوانیم بدترین شرایط و بحران‌های زندگی را به بهترین شکل و نحو و با کمترین آسیب به خودمان و دیگران مدیریت کنیم و با تبدیل کردن مشکلات به مسئله آنها را حل کنیم و این کار نیاز به اجرای سه پارامتر همفکری، همکاری و همدلی دارد

موضوع کارگاه آموزشی مسافران: خوشبختی

استاد: جناب آقای مفتون

تاریخ: شنبه۱۴۰۴/۶/۱۵

خوشبختی، هدف و مقصد نیست، بلکه یک مسیر و یک سفر است.

یک مصرف کننده، با مصرف مواد مخدر حس بسیار خوب و عالی دارد و آن را اوج خوشبختی می‌داند، در صورتی که آن خوش وقتی است نه خوشبختی. در خوش وقتی، شخص در یک مقطع خاص و یک زمان کوتاه احساس خوشبختی و شادی دارد، مثل: (خرید خانه و ماشین وازدواج و…)

ما در زندگی با دو مقوله، تقدیر یا بخت و اقبال روبرو هستیم. تقدیر جبر است و خداوند آن را تعیین می‌کند، ولی اقبال را خودمان با قدرت انتخاب و اختیاری که داریم برای خودمان تعیین می‌کنیم.

خیلی از مصرف کنندگان و همدردان ما به دلیل انتخابی که داشتند (مصرف مواد مخدر) زندگی و سلامتی خودشان را از دست دادند، و خداوند و دیگران را دلیل و مقصر بدبختی خودشان می‌دانستند، در صورتی که اگر تحلیل درستی داشتند می‌فهمیدند که این بخت را خودشان انتخاب کرده اند و روز به روز از ارزش خودشان کم کرده‌اند.

یک فرد دروغگو، شاید با فریب دادن و پذیرفتن طرف مقابل احساس خوبی به او دست بدهد، ولی با دست خودش اقبال خودش را رقم زده و روزی که دروغ او عیان می‌شود، با کج فهمی که دارد تازه آن زمان مدعی می‌شود که بخت با من یار نبود و من بدبخت و بی اقبال هستم.

تشکیلات سروج، کسی را مجبور به آمدن و رفتن نمی‌کند، ولی اگر آمدید سعی کنید حرمت صندلی که روی آن نشسته‌اید و حرمت درمان را حفظ کنید و ایمان سوزی نکنید. فردی که وانمود می‌کند دارو می‌خورد ولی مواد مصرف می‌کند، حتی اگر کسی هم نفهمد خودش بخت خودش را سیاه کرده و اگر به قطع دارو هم برسد، برگشت می‌خورد و این اوج ایمان سوزی است.

زمانی می‌توانیم به خوشبختی واقعی برسیم که بتوانیم بدترین شرایط و بحران‌های زندگی را به بهترین شکل و نحو و با کمترین آسیب به خودمان و دیگران مدیریت کنیم و با تبدیل کردن مشکلات به مسئله آنها را حل کنیم و این کار نیاز به اجرای سه پارامتر همفکری، همکاری و همدلی دارد:

۱-همفکری، خیلی از ما در زندگی «من فکر» هستیم. یعنی، به هر مشکلی که من فکر می‌کنم دیگران هم باید همانگونه فکر کنند.

۲-همکاری، در هر شرایطی در خانواده و محیط کار و جامعه همکاری داشته باشیم نه «من کاری»؛ من کاری، یعنی من هرگونه که دلم می‌خواهد کار کنم و دیگران نیز باید آن را بپذیرند و مطابق میل من عمل کنند.

۳-همدلی، یعنی من تمام شرایط و خصوصیات طرف مقابلم را بپذیرم و نخواهم که شرایط خودم را به دیگران تحمیل کنم. «من دلی» نباشد که اگر دیگران با من همسو نباشند، حتماً دشمن من هستند.

خوشبختی یک سفر است و در سفر درمانی این سفر: «سفری است از ترس به شجاعت، از دروغگویی به راستگویی، از پلیدی به صداقت، از اعمال ضد ارزشی به اعمال ارزشی، از نفرت به عشق و در نهایت از کفر به ایمان» اگر این موارد را فهمیدیم و رعایت کردیم مطمئن باشیم در مسیر خوشبختی قرار گرفته و آنهایی که این مسیر را درست طی کنند به هدف و مقصد رسیده و بعد از آن حتماً برکات و نعمت‌هایی شامل حال آنها می‌شود.

من در درجه اول، باید خودم با خودم همدل شوم و به خودم آسیب نزنم. دوم، با خودم همکار شوم و تغذیه و خواب و ورزش را درست رعایت کرده تا سلامت من خوب باشد. سوم، همفکری با خودم داشته باشم، وقتی وادی اول را فهمیدم و تفکر کردن را آموختم و ساختارهای جدید در من ایجاد شد، آن زمان می‌توانم با دیگران هم این سه پارامتر را رعایت کنم و انجام بدهم.

رهجو باید با تفکر درمان همفکر وهمدل و همکار باشد و حرف گوش کند و با سرلژیون و راهنما که ارزشمندترین دارایی خود را که زمان و وقت است و بدون هیچ چشمداشت و منتی، در اختیار او گذاشته اند، همدل باشد، نه اینکه انتظار داشته باشد آنها با او همدل شوند.

اگر یک رهجو خودش را با این سه مورد تطبیق بدهد مطمئناً نتیجه خواهد گرفت و آن موقع است که تمام اطرافیان بدون اینکه زور بزند و ناخودآگاه و رفته رفته با او همفکری و همدلی و همکاری می کنند.

حس خوشبختی می‌تواند برای افراد مختلف در شرایط مختلف متفاوت باشد، ولی اگر در مسیر درست قرار بگیرند و آموزش بگیرند و همفکری وهمدلی وهمکاری را بپذیرند و کاربردی و عملی کنند، مطمئناً در آینده دیگران هستند که با آنها همدل و هم فکر و همکار می‌شوند و در نهایت به حس سالم و ایمان سالم و باور سالم می‌رسند.

دوستانی که در این زمینه مشارکت نمودند:

مسافران: حسین- محسن- حمیدرضا- یوسف- مجید- جعفر- میثم ۱-حسین(کشانی)- احسان